Saturday, 21 January 2017

কোট




কোট

সিদিনা
কফি একাপৰ সৈতে বেলকনিত বহি থাকোঁতে
হঠাৎ মেচেজটো পালোঁ

ৰেইন ডেন্স
গ্ৰীনলেণ্ড ৰুফটপ
ৰিপৰ্টিঙ টাইম চেভেন পি এম

জিকমিক সন্ধিয়াটোৰ দৰে
কিবা এটা
মনৰ মাজতো

অতসময়ে নজনাৰ ভাও ধৰি
মোৰ কোটটোকে বিচাৰি থাকিলোঁ
বাকী সময়ত মনত নপৰিলেও
পাৰ্টী বুলিলেই প্ৰথম মই কোটটোৰ কথাই ভাবোঁ

পুৰণি আলমাৰিটো
আগৰ ঘৰটোত অকলে বন্দী কৰি ৰাখিলেও
লগত লৈ ফুৰিছোঁ
মোৰ কোটটো

এদিন এই কোট পিন্ধিয়েই
দিকৰাইমুখত চিঞৰি চিঞৰি ভাষণ দিছিলোঁ
-“এই দেশ, এই মাটি আমাৰ অধিকাৰ’’
আৰু প্ৰতাপগড়তো বনুৱাই বনাচ নোপোৱাৰ
 প্ৰতিবাদত আগভাগ লৈছিলোঁ

এতিয়া নতুন এপাৰ্টমেন্টত সময় পালেই
সেই ভাষণবোৰ লুটিয়াই চাওঁ
দুই এখন কিতাপো কৰিছোঁ জানা
এতিয়াও আছে মনত সেই উত্তাপ
উত্তাপ মানেই আন্দোলন
মানে বিপ্লৱ

বিপ্লৱ
গোলমুখীয়া ল’ৰাটো
আমাৰ এপাৰ্টমেন্টলৈ নতুনকৈ আহিছে
কি কৰে মই নাজানোঁ
শ্ৰীমতীয়েহে ক’লে- কিবা হেনো কন্ট্ৰেক কৰে

কন্ট্ৰেকটো ঠিকেই আছেনে
নাই নাই মোৰ দেখোন কোটটো
একেবাৰে পুৰণি হৈ পৰিল
এইটো পিন্ধি আজি পাৰ্টিত-
ওঁহো , হ’বই নোৱাৰে
বেলেগ এটা-
ৰ’বা গাড়ীখন লৈ ওলাই যাওঁ

গাড়ী
চেহ, গাড়ী এখন দেখোন কিনাই হোৱা নাই
কি কৰিলোঁনো তেন্তে ইমান দিনে
প্লেন কৰি নচলাৰ কাৰণেই-
উস! নোৱাৰিছোঁ

ৰ’বা পুৰণি কোটটোকে এবাৰ পিন্ধি চাওঁ
বেলকনিত এখোজ দুখোজ…
চাই লওঁ এবাৰ
গেটৰ মুখত এওঁ কোন?
অ’ বিপ্লৱ
একেবাৰে দেখোন  নোদোকাটো হৈ পৰিছা
হাঁহিছাযে?
কি ক’ব খুজিছা মই বুজিছোঁ
অ’ মই বুজিছোঁ
কিহৰ এই বেঁকা হাঁহি

পেংলাইৰো এটা সীমা আছে দিয়াচোন
তুমি পিন্ধি থকা এই কোটটো
বহু আগেয়ে পিন্ধাৰ সুযোগ এটা পাইছিলোঁ
তেতিয়াই…
জিলিকা ফুল ইমান ভাল নাপাওঁ দেখিয়েই যেনিবা
পিন্ধা ন’হল
বুজিছাতো
তাকে আজি তুমি পৰাজয় বুলি ভাবিছা
আৰু ভাবি লৈছা পাই হেৰুৱাৰ দুখ এটাই
এতিয়াও মোক পিন্ধি আছে

সাগৰ সৌৰভ


Friday, 25 November 2016

জীয়াভৰলীত বনভোজ




এদিন
সেমেকা বতৰত আমি জীয়াভৰলীত বনভোজ খাবলৈ বহিলোঁ
জুৰিলি বতাহত নাচি উঠিল
নৈৰ দুপাৰ
বিয়েৰৰ বটলটো খুলি দিওঁতে হোৱা বুৰবুৰণিটো আওকাণ কৰি
আমি ঢোকাঢোকে গিলিলোঁ
মূৰ পাক খাই যোৱা নিচাতো
অলেখ বুৰবুৰণি
ভাবত মতলীয়া হৈ
খালি বটলকেইটাকে ঝুনঝুনাই
আমি দেও পাৰি নাচিলোঁ

নাচৰ শেষত
আকৌ নাচিলোঁ
ইজনে সিজনক চৰিয়ালোঁ
ঘুচিয়ালোঁ
আৰু মুৰ্হূতৰ বাবে সাবট মাৰি ধৰিলোঁ

চোলাৰ বুটাম খুলি
দাঁত কৰচি
এইবাৰ বটলটো পানীলৈ
দলিয়াই পেলালোঁ
যিমান পানী উফৰি আহিল
নোমডালকে চুবহি নোৱাৰিলে

কিবা এটাৰ দুখত
অথবা উৎসাহত
পানীবোৰে আমাক এৰি যাব খুজিছিল
ভটিয়নী খোজত বটলটোৱে
আমালৈ চাই চাই ভেঙুচালি কৰিলে

সেইটোকো আওকাণ কৰি আমি
মূৰত বান্ধি ল’লোঁ গামোচা
গীতৰ শেষত নিজকে পাহৰিলোঁ
মাৰ যাব খোজা বেলিটোলৈ চাই
টেঁটু ফালি চিঞৰিলোঁ

লাহে লাহে সন্ধিয়াটোৱে আমাক
নিৰৱে গাত পাতি ল’লে



সাগৰ সৌৰভ

Saturday, 8 October 2016

জুই




খিৰিকীৰ সুৰংগ এটাৰে
চটফটাই চটফটাই
ৰাতিপুৱাতে চকুযুৰি যিমান দূৰলৈকে গুছি যায়
ঠিক তাৰ পৰাই
আৰু এহাত মেলি দিলেই
অনায়াসে সকলো সুন্দৰ

মাথোঁ কুঁৱলীৰ সৈতে ঠেলা-বগৰা
খেলি খেলি আহি থকা সূৰুযে
সেই কথা মানি লব নোখোজে

সূৰুয আমাৰ গাৱৰে
মোৰ সহপাঠী
সূৰুযে ভাল পাইছিল
নীলাক

নীলাই কপালত ৰঙাকৈ এটা
আঁচোৰ খালে
বেছিদিনৰ কথা নহয়

সেই বাটেৰে সি আহোঁতে আহোঁতে
কতযে কি নেদেখিলে
ৰবাত জুই লাগিল ওৰেৰাতি
আৰু ৰাতিপুৱাতে লচালিবোৰে
চাঁইৰ সৈতে খেলি থাকিল

ৰবাত পানী বাঢি়ল
চালিবোৰে ডেও দি দি
সাঁতোৰ সাঁতোৰ খেলি থাকিল         

তেনেকৈয়ে সি বাট কুৰি বাই
এই চহৰ পালেহি

এই চহৰত জুই লাগিলে
ভাঁটৌৰো জিভা পুৰে

                   সাগৰ সৌৰভ

Saturday, 1 October 2016

ৰঘুমলা



এঢোক-দুঢোক
ঢোকা-ঢোকে গিলি
ফুট-গধূলিতে সি কলেনো যায়

পূৰ্ণিমাৰ কামিহাঁড় কিমান ঠুনুকা
দুহাতেৰে জুখি জুখি চায়

মৰাশৰ দৰে মাত এটাই
বাৰে বাৰে সকীয়ায়

তিৰিৰ বিয়ন
মুনিহৰ ৰণ
কোনেনো ভাবি চায়

কাঠৰ টিকা পাৰ হ’লেই
ৰঘুমলাক পায়
আই-ঐ দেহি-ঐ বুলি
আউলী-বাউলী জনী হৈ
গাতে জঁপিয়ায়

চন্দ্ৰ-পূৰ্ণিমাৰ ৰাহি নাহে
গোট গাঁৱে গায়
কাউৰী ৰাখি ভাত খাই
ৰাতি ৰাতি টোকাৰী বজায়

ৰঘুমলা ঐ ৰঘুমলা
আবৰি ধৰিলি মোক ৰঘুমলা
পূৰ্ণিমাৰ ৰাতি মোক অকলে এৰি দে
নিথৰ শৰীৰটো বতাহত মেলি দে



সাগৰ সৌৰভ

Saturday, 13 August 2016

পৰিসীমা




এইখিনিতে
 ঠিক এইখিনিতে ঘাটজালখন আছিল
সোঁতৰ পৰা ৰূপাহী মাছবোৰক জিয়নাখনলৈ তুলি
তাৰ বিহুফাঁকি লোহিতমুখৰ ফালে গৈ আছিল
সৌ সিদিনালৈকে…
তেতিয়াতেই ঘূ - ঘ্ৰাণে ওলাইছিল কথাটো
সুঁতিটো সেইফালে বোৱাই নিয়াৰ
এইখিনিতে
 ঠিক এইখিনিতে তাক পোতা হৈছিল
বিয়াৰ আগতেই বিধবা হোৱা মৰতীয়ে যেনিবা মুখকে নুখুলিলে
কিহৰ ভয়ত ?
দুমুঠি সুতাই ঢাকি পেলালে
পানীসৰা চালৰ মুধচ



এইবাটেদি গাড়ী – গুৰা নচলিছিলেই
ৰাস্তাৰ শিলবোৰেই ক’ব
ত্ৰিশূল লোৱা মানুহবোৰ অহাৰ কিমান দিন আগতেই
আৰু শিলঘাটৰ বেপাৰীবোৰ
ভোট নে ভোজ মানুহে গমকে নেপাইছিল
সাম কটা বানৰ পিছত অহা গোঁসায়েই আছিল
একমাত্ৰ আলহী



ভাবিছিলো
ঘূৰি আহি এদিন বাৰীৰ ঢাপ কাটি কলখেতি কৰিম
আঁহতৰ তলত বিহু পাতিম
আঁহতৰ তলত
স্পনচাৰৰ কথাবোৰ কিমান দিনৰ বুলিনো ভাবিছা
আঙুলিৰ মূৰত  কি গণিছে সিহঁতে
মন্দিৰো হ’ল কেইটা
আৰু বহুত কিবাকিবি
তেতিয়া এটাই নামঘৰ আছিল । এটাই ।
পিচলাৰ ফালে মানুহবোৰে হেনো কিবা নতুন ধৰ্মৰ কথা পাতিছে

জানানে
অতি সোনকালেই সিহঁত ভাগৰি পৰিব
ফাটকাবাজি আৰু উৰুলিৰ হৈ-হাল্লাত
এপাকো নাচিব নোৱাৰাকৈ সাবতি ল’ব শেতেলী
আৰু সেইসময়তে অতদিনে আঁকি থকা পৰিসীমাৰ ৰঙা ছবিখন
আমি ফালি পেলাম
                           
                                  সাগৰ সৌৰভ


Wednesday, 13 April 2016

ধেংকুলুচ

ধেংকুলুচ ধেংকুলুচ ঢেকী কোবাই
ইমানযে ৰচকী যমুনা বাই
                                   
()
নাহিলে ঘুমটি ৰাতিটো আই
সাউদৰ পুতেকচোন নাহিল দুনাই
ডিঙৰা মেলিলে যমুনাক চাই
উজাগৰ ৰাতিয়ে কলিজা খাই
কতেনো আছেগৈ মাউৰত মৰা
সকলো আহিলচোন বাণিজৰ পৰা

হেই..ধেংকুলুচ ধেংকুলুচ ঢেকী কোবাই
ইমানযে ৰচকী যমুনা বাই

()
তৰে পথাৰত পোৱালী আলি
নাযাবি যমুনা আন্ধাৰত খেদি
পিতাইদেউৰ কামিহাঁড় গজিছে বন
যমুনাৰ বিয়াখন আজিও মন
সাউদৰ পুতেক আহিছিল ৰাতি
লেনো উৰি সজাৰে পক্ষী
সপোনৰ ডিঙৰা পাৰে দিখৌ
পদুলিৰ তামোলত ফুলিছে কপৌ

হেই..ধেংকুলুচ ধেংকুলুচ ঢেকী কোবাই
ইমানযে ৰচকী যমুনা বাই

()
জমিদাৰ মানুহৰ সকলো লেঠা
নুশুনে-নুবুজে নিচলাৰ বেথা
গোটেইখন গাৱতে ওলাইছে কথা
আঁভজী যমুনাৰ গাতে লেঠা
ঘাটৰে পানীলৈ নামিব জোনাক
নাকান্দি যমুনাক সাবতচোন পোনাক
পোনা পোনা তই ৰাখিবি মান
আয়েৰৰ জুৰাব তবে  পৰাণ

হেই..ধেংকুলুচ ধেংকুলুচ ঢেকী কোবাই
ইমানযে ৰচকী যমুনা বাই
হেই..ধেংকুলুচ ধেংকুলুচ ঢেকী কোবাই
ৰচকী যমুনা ঘাটলৈ যায়

                                                সাগৰ সৌৰভ

Friday, 11 September 2015

ভাতুকী









ভাতুকী


কান্দোনৰ শব্দ শুনি
মই উভটি আআহিছোঁ
তোমালোক নিজমনে নিজবাটে গৈ থকাৰ কথা

ভাতুকী বাইৰ কলিজা যেন
খাৱৈৰ দলংখন উটি যোৱাৰ পিছতো
বিলখনক লৈ খেক

খেক খেক খেক
কি শুনিলোঁ ভাতুকী
পৈয়ৰৰ গাত দোষ নাছিল বুলি
গাঁওখনকে ফালিলি

ফালিলি গগণ ফালিলি
এনাও দুনাও পানী ভৰি ভৰি
পকীদলংৰ খেল
শেঁওতা ফালি বেলি আকিলি
কিনো বুজিলি ভাদমহীয়া মেল

ভাতুকী নাযায় দ-লৈ
পৈয়েক নুঠে বামলৈ
হিলৈপৰীয়াত পানী বাঢ়িছে
গোঁসাই আহিছে চাবলৈ

গোঁসায়ে বোলে দলং বান্ধিব
আটায়ৰে হেনো আকাল গুছিব
ধেক ধেক ধেক

লাও তলে চিকা যায়
পিৰালিতে ভাতুকী বিনাই
হুক হুক হুক
আই-ঐ দেহি পৈয়েকে হেনো চোঁচা মাৰি যায়

শেহনিশাত নাৱত উঠি পৈয়েক সিপাৰলৈ যায়
আন্ধাৰতো জুপি জুপি ভাতুকীয়ে ভাওনাকে চায়


  সাগৰ সৌৰভ