সংলাপ লিখিব কোনে

আন এদিনাখন
বীণাপাণিৰ মঞ্চত বানত ডুবা মানুহজনে
গৰু পঘা এডালেৰে নিজকে
মূৰৰ পৰা গুৰিলৈ বান্ধি পেলাওতে
শেষবাৰ লগ পাইছিলোঁ
দীপক দাক

ধুলিৰ মাজেৰে
বাচ এখন আহিব আহিব বুলি
ৰৈ আছিলোঁ
দীপক দাই কৈছিল
খোজকাঢ়িয়ে যা
ৰাতিলৈ সিহঁতে শিলঘৰীয়াবোৰ বালিত পুতিব

ঘূৰি আহে দীপক দা
নাটক এখন কৰিব লাগিছিল
নাটক
সংলাপ লিখিব কোনে

নীলিমাহলত বাগি দিয়া নাচটোত
বাৰেপতি মানুহবোৰে বাওঁ‌পাকে ঘূৰিছে
খোলৰ মাতত হেৰাল দীপক দাৰ মাত
সোঁপাকে ঘূৰ
সোঁপাকে

আকৌ আহে দীপক দা
নাটক এখন কৰোঁ আহ
নাটক

বহুদিন মই নাটক চোৱা নাই
নাচি নাচি ভাগৰি পৰা মানুহবোৰ
কিবা এটা ভাল লগা নাই
খোলাকৈও একো ক'ব পৰা নাই

সংলাপ লিখিব কোনে

সাগৰ সৌৰভ

তেজপিয়া

কেতিয়াবা ভাবো
আকাশখন এতিয়াই খহি পৰক
আৰু ওখ ওখ অট্টালিকাবোৰ চূৰমাৰ হৈ যাওক

মোৰ মূৰৰ ওপৰত এখন সাগৰ আছে
জলপৃষ্ঠত খচকি আছে
সভ্যতা

ঢৌ খেলি যোৱা পানীয়ে
দি যায় অতীতৰ আৱৰ্জনা
সেয়া মোক নালাগে

তোমাৰ বুকুৰ এনিশাত
মোক জিৰাবলৈ দিয়া
শুনিবলৈ দিয়া কাণপাতি
অশান্ত লহৰ

ভয় ?
মোলৈ যদি ভয় কৰিছা
ময়েই দূৰ্ভগীয়া
জকাটোৰ ভিতৰত চলি থকা যুঁ‌জখন
তোমাৰ বাবে নহয়

এই মৌনতাক অহংকাৰ বুলি নাভাবিবা
মৌনতাও এক আচৰণ
ভালপোৱাৰ…

লাজত উতলি উঠিলে
গোলাপী গাল
চেকি চাব মন যায় তোমাৰ এটোপাল
তেজ

ভোক আৰু লোভৰ
ময়েই মানুহ
আন জীৱ বুলিও নাভাবিবা

সাগৰ সৌৰভ

মোৰ-বসন্ত

ফুল ফুলক বা নুফুলক
তুমি হাঁহি উঠিলেই
মই উৎযাপন কৰিব পাৰোঁ
বসন্ত

হাঁহি উঠানো কি ইমান জটিল

পৃথিৱীয়ে দিশ হেৰুৱা বাটৰ
তুমিও যদি এজন পথিক
গৈ থকা আৰু
উভতি অহাৰ
মাজৰ ব্যৱধানত
আমি এদিন আকৌ লগ পাম
তেতিয়াও হয়তো সুধিম
হাঁহি উঠানো কি ইমান জটিল

আইৰ চৰুত জুই লাগিল কি নালাগিল
বাইক হাঁচতিত লাগে
সাত সাগৰৰ মানিক

হাঁহি উঠানো কি জটিল

আকাশ নীলা হওক বা ক'লাই হওক
তুমি হাঁহি উঠিলেই
মই উৎযাপন কৰিম
বসন্ত

সাগৰ সৌৰভ

ভ্ৰমণ বিৰতি

বহুদিন কাৰোৰে লগত দীঘলীয়া সময় কথা পতা নাই
বহুদিন কাৰোৰে লগত একাপ কফি খোৱা নাই
হাতত ধৰাধৰিকৈ খোজ কঢ়া নাই
বহা নাই নদীৰ ঘাটত
আৰু সোধা নাই কিমানবাৰ প্ৰেমত পৰিছা
জীৱনত ?

বহুদিন মই নিজক বিচাৰি পোৱা নাই
এদিন আমাক বিচাৰি গৈ দেউতাই হেৰুৱাইছিল
নিজক
সেই ভুল মই কৰা নাই
বহুদিন মই বিচাৰি পোৱা নাই নিজক

সাগৰ সৌৰভ

হিমু

এদিন
হঠাতে
হিমু নোহোৱা হৈছিল
দিন বাৰ ঠিক মনত নাই
ফাগুনে ধুলি উৰুৱাই ভাগৰি পৰাৰ পিছত
আৰু আহি থকা বসন্তই নতুন সাজ এযোৰ পিন্ধিবলৈ লোৱাৰ
কোনোবা এটা মুৰ্হূতত
হিমু নাই
খুব হুৱা-দুৱাখন লাগিল
হিমু নাই
হিমু নাই
পিৰালিত বহি আয়তীয়ে বিনাই

তাৰ মাকৰ চকুপানী বাহি চোতালেদি
পদুলিমুখ পালেহি
সেইবাটেদি কিমানযে খোজ পৰিল
কিন্তু হিমু নাহিল
দিনৰ পিছত দিন বাগৰিল
নতুন বেশ, নতুন কথা আহিল
চৰকাৰো বদলিল
পৰিবৰ্তন আহিল কি নাহিল
হিমু নাহিল

দেহি ঐ, কি কিযে নেদেখিলোঁ
স্বৈৰাচাৰী শাসকৰ উৎপাত
শোষিত কৃষকৰ আত্মজাহ
ছাত্ৰৰ মূৰত প্ৰশাসনৰ লাঠীৰ কোব
উঘালি পেলোৱা লেলিনৰ প্ৰতিমূৰ্তি
আৰু…
ক'বলৈ ভাষা নাই
ভাষা নাই
পাতিবলৈ কথাবোৰ কাষত আজি হিমু নাই


শেষবাৰ দেখা হওঁ‌তে হিমুৱে কৈছিল-
নজনা-নভবাকৈ আমি মাথোঁ গৈ আছোঁ
গৈ আছোঁ…
এনেকৈ আৰু কিমান বা দিন

তেনেই খৰাং আজি নদীৰ ঘাট
কোনফালে পোনালে
উভতি অহাৰ বাট

গৈ থকা
আৰু উভতি অহা
একে যেন লাগিলেও
সেই বাট জানো একেই

গৈ আছে হিমু
ৰৈ আছো মই
হয়তোবা আপুনিও

সাগৰ সৌৰভ

আমাৰ ল'ৰা ভাল

ওখ শিমলুৰ ৰঙে যেতিয়া
মনলৈ কঢ়িয়াই আনে মাথো বিষন্নতা
এজন কবিলৈ মোৰ খং উঠে

ভালেমান দিন ধৰি
মই কবিতা লিখা নাই

আমি সকলো হেনো সময়ৰ দাস
কবিৰ ভাষাত
জীৱনৰ…

মিউজিয়ামৰ এচুকত সঁ‌জাই থোৱা
আইতাৰ কলিজাটোৱে
কলঢোক কলঢোককৈ
মোক সাধু এটা কৈ আছিল

আমাৰ ল'ৰা ভাল
এতিয়া হেনো সেইদিন আৰু নাই

স্বাভাবিক…

মদৰুৱা পথাৰ দেখি হুমুনিয়াহ কঢ়া
ল'ৰাটো আজি কেনি গ'ল

আমাৰ ল'ৰা ভাল

সাগৰ সৌৰভ

জলকুঁৱৰী

নিজকে খান্দি-খুচি শেষ হ'বলৈ দিয়া
লঠঙা পাহাৰটোৱে আমাক কৈছিল –
ইয়াত এখন নদী আছিল

সেইনদীতে
যৌৱনৰ এডিঙি পানী নাদুৰি অহা বাইজনী
এদিন জলকুঁ‌ৱৰী হ'ল

বলিয়া বানত থৰক-বৰক
তাইৰ  জীৱটো যেনিবা বাচিল

ফাগুনৰ ৰঙচুৱা ফুলবোৰে
আপোনাকো পাহৰাই নেপেলাই জানো
সমস্ত দুখ
ননচাকৈ থাকে জানো এপাক
ৰাসৰ ৰাতি...

নিৰ্বাচনী বতাহত জলকুঁৱৰী ক'তযে হেৰাল
কোনেও ভূ-টোকে নেপালে
আমিও দলঙা পাতি ৰৈ থাকিলোঁ

সেই দুখতে নদীখন আৰু দুনাই ব'ব নুখুজিলে
উৰি অহা বালিয়ে আহি এদিন গোটেইখন পুতিলেহি

সেইকথা নতুনকৈ বহা কাৰখানাটোৱে নাজানে
নাজানে জলকুঁৱৰীৰ কথাও
সেইখিনিতে ফটা শিল এটাত আউজি
ৰজাঘৰীয়া মানুহ এজনে সিদিনা চিঞৰি উঠিল-
জলকুঁৱৰী হেনো এতিয়া কাৰখানাৰ ধোৱা হৈ উৰিছে
আমি সকলোৱে বোলে পূজা কৰিব লাগে

কথাটোৱে দেশখন জোকাৰি গ'ল
কাৰনো কি ক্ষতিটো হ'ল
খেনোৱে পূজাত বহিলে
আৰু আমি জলকুঁৱৰীক মনত পেলাই
এখন্তেক চকুলো টুকিলো

সাগৰ সৌৰভ